Ακουμπισμένη στην άκρη του παραθύρου, το βλέμμα μου ταξίδευε. Η Φθινοπωρινή #Θεσσαλονίκη βάλθηκε να με παρηγορήσει για το τριήμερο ταξίδι που ακυρώθηκε αναπάντεχα για άλλο ένα έκτακτο χειρουργείο. Ευχή και κατάρα το να ερωτευθείς χειρουργό.  


Σχεδιάζαμε σχεδόν ένα μήνα αυτό το τριήμερο στο φθινοπωρινό #Παρίσι. Έκανα ό,τι μπορούσα στο γραφείο για να ξεκλέψω την Παρασκευή να ταξιδέψουμε άνετα και πολιτισμένα.
Παρατηρώντας ανήμπορη τη βροχή να ζωγραφίζει ακανόνιστα δρομάκια στο τζάμι του παραθύρου μου, με 
φόντο το χρυσοσίτρινο των δέντρων στην #Πλατεία Δικαστηρίων και την #Αρχαία Αγορά, που έμοιαζε κι εκείνη μια ζεστή παρηγοριά, η σκέψη μου χάθηκε ξανά στα σοκάκια του νου που λαχταρούσαν το Παρίσι. 

Σαν μικρό παιδί που του τάξανε κάποιο ζαχαρωτό και ακόμα το περιμένει. Η λογική μου για την πέρα για πέρα δικαιολογημένη αναβολή, αντιμαχότανε το συναίσθημα, τη λαχτάρα, την προσδοκία. Μια φθινοπωρινή βόλτα στις όχθες του Σηκουάνα, να του κρατώ το χέρι και να χάνομαι στην αγκαλιά του. 

Θα περπατούσαμε μαζί όλες τις ομορφιές με τα πόδια, την γέφυρα #Pont Neuf με σώμα από ξύλο και πέτρα αλλά καρδιά μάλαμα, αλλά και την  #Pont Alexandre III με την αρ νουβό γοητεία της. Θα απολαμβάναμε μια ζεστή σοκολάτα σε κάποιο café της Μονμάρτης και ο ένας τη συντροφιά του άλλου. 

Τινάχτηκα από τον σκληρό ήχο του θυροτηλεφώνου που σκόρπισε σαν θυμωμένο το ταξίδεμα του μυαλού.   

-Από courier παρακαλώ ανοίξτε, ένα δέμα για την κυρία Έλενα Χρυσού, μου απάντησε μια βιαστική και απότομη φωνή.

Άνοιξα και περίμενα στην πόρτα. Σε λίγο φάνηκε από τις σκάλες ο υπάλληλος της courier και με όσο κουράγιο του είχε απομείνει, παγωμένος με τη στολή του να στάζει από τη βροχή, άνοιξε με εντυπωσιακή ευλάβεια τη προστατευτική αδιάφροχη θήκη και μου παρέδωσε ένα δέμα σε άψογη κατάσταση. Υπέγραψα και μέχρι να γυρίσω να του δώσω ένα γενναίο φιλοδώρημα, σχεδόν κατρακύλησε στις σκάλες λέγοντας
-Μην ανησυχείτε είναι όλα τακτοποιημένα.

Κάθησα στην πολυθρόνα απέναντι από το παράθυρο σαν να αναζητούσα που είχε μείνει το ταξίδεμα του νου. Τα χέρια μου μηχανικά σχεδόν γλυστούσαν πάνω στο προσεκτικά συσκευασμένο δέμα και όταν κατάφερα να φτάσω στο κουτί, μια στιγμή πριν το ανοίξω άδειασα μέσα μου, γιατί θεώρησα πως δωράκια υποκατάστατα ενός ταξιδιού δεν υπάρχουν.

Άνοιξα το κουτί, πάνω στο χαρτί πολυτελείας που με χώριζε από το δώρο έκπληξη, είχε αφήσει μια κάρτα. Σήκωσα την κάρτα και διάβασα το σημείωμα, παρατείνοντας περισσότερο τη δική μου αγωνία.

"Autumn Walk By The Seine" σ'αγαπώ Monzouzou "..

Ανασήκωσα το χαρτί πολυτελείας. Μόλις αντίκρυσα την τσάντα Monzouzou, την πήρα αγκαλιά, παρατηρώντας τη βροχή να ζωγραφίζει ακανόνιστα δρομάκια στο τζάμι του παραθύρου μου και μαζί της πήρα αγκαλιά και το Παρίσι και τον Σηκουάνα και την Μονμάρτη, και το Φθινόπωρο... Ντέπομαι αλλά θα το πω: χαίρομαι που ακυρώθηκε το ταξίδι! 


Κι εγώ σ'αγαπώ Monzouzou.